Η υπερηφάνεια μεγάλη, η χαρά ανείπωτη, η λατρεία για την
ιδέα που υπηρετούσαν, πιο δυνατή από ποτέ. Όλα αυτά μαζί, είναι ικανά να
οδηγήσουν στον θάνατο; Ας αφήσουμε την απάντηση για λίγο παρακάτω...
Ο Γάλλος λογοτέχνης και βραβευμένος με Νόμπελ το 1921, Ανατόλ Φρανς, έλεγε πως
"ο χρόνος που ο Θεός
δίνει στον καθένα από εμάς, μοιάζει σαν ένα πολύτιμο καμβά, που ο καθένας μας
πρέπει να κεντά όσο μπορεί καλύτερα". Σε πολλούς μπορεί να
μοιάζει πολύπλοκο, άλλους πάλι μπορεί να τους αφήνει παγερά αδιάφορους,. Όμως,
το απόφθευγμα αυτό αποτελεί μια πραγματικότητα, όσο σκληρή και αν φαντάζει,
ειδικά για κάποιους που ο χρόνος δεν αποτελεί εντέλει και τον καλύτερο σύμμαχο.
"Τράβα με φίλε,
σκάω, πεθαίνω"
Πέρασαν χρόνια, όλων οι σκέψεις -έστω και νοερά- έχουν μεταφερθεί κάποια στιγμή
σε εκείνη την αποφράδα ημέρα, όπου ο παραλλογισμός έβαλε τα καλά του και δήλωσε
πιο εκκωφαντικά "παρών" από ποτέ. Όταν όλα τα δεδομένα συνθέτουν ένα
σκηνικό μαγικό και ονειρεμένο, πως μπορεί να έρθει το κακό και να σκοτεινιάσει
τα πάντα; Πως είναι δυνατόν, τη μια στιγμή την ατμόσφαιρα να δονούν συνθήματα
λατρείας γι’ αυτό που αγαπούσαν και και την άλλη να εκπλιπαρούσαν, φωνάζοντας
απελπισμένα "τράβα με
φίλε, σκάω, πεθαίνω"; Σοκ...
Τις φωνές χαράς, ακολούθησαν σπαρακτικές κραυγές απελπισίας. Μετά, η απόλυτη
σιωπή. Λες και πέρασε η μπόρα, διέλυσε τα πάντα στο διάβα της και έμειναν μόνο
οι εικόνες φρίκης. Αυτές που κάνουν τη ζωή να μοιάζει τόσο εύθραυστη και τόσο
μάταιη, επαναφέροντας το αιώνιο ερώτημα όλων όσων βιώνουν, αυτό που πιστεύουν
ότι ποτέ δεν πρόκειται να τους συμβεί: "Γιατί
σε μένα Θεέ μου;". "Γιατί
όχι σε σένα...;", θα μπορούσε να αποτελέσει την πιο ωμή και
συνάμα την πιο ειλικρινή απάντηση.
Οι σκηνές που διαδραματίστηκαν, ήταν εφιαλτικές. Δευτερόλεπτα πριν, κάποιοι
πανηγύριζαν τον άθλο της ομάδας τους και ύστερα από λίγο έδιναν τη μεγαλύτερη
μάχη της ζωής τους. Πόσο άδικο ήταν... Δεν έφταιγαν σε τίποτα, πήγαν απλά για
να παρακολουθήσουν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, δίχως να γνωρίζουν ότι θα
έμπαιναν οι ίδιοι στην "αρένα" για την πιο αδυσώπητη μάχη που μπορεί
να δώσει ο άνθρωπος. Ορισμένοι βγήκαν νικητές, αν και τα "τραύματα"
δύσκολα επουλώθηκαν στα χρόνια που ακολούθησαν. Κάποιοι άλλοι όμως...
21 χαμένες ψυχές,
αναπάντητα ερωτήματα
Ήταν 21 ψυχές. Άλλος ήταν 14 ετών, άλλοι 16 και 17, ο μεγαλύτερος έφτανε τα 40.
Το νήμα της ζωής κόπηκε γι’ αυτούς τους ανθρώπους, έχοντας τον Ολυμπιακό στην
καρδιά, στο μυαλό και στο στόμα! Για το μεγαλείο του ζητωκραύγαζαν, με το όνομά
του στη χείλη άφησαν την τελευταία τους πνοή, τόσο άδικα και τόσο μάταια.
Ανάμεσά τους ήταν και ένας φίλος της ΑΕΚ, όμως τι σημασία έχει... Για ανθρώπους
μιλάμε, επομένως οι όποιοι διαχωρισμοί μένουν στην άκρη. Μια μάνα τούς γέννησε,
μια μάνα τούς έκλαψε, όλοι τους όμως αποτέλεσαν κομμάτια του παζλ μιας κοινής
τραγωδίας.
Εκεί, στα σκαλιά της θρυλικής Θύρας 7, στο κομμάτι εκείνο του σταδίου "Γ.
Καραϊσκάκης", όπου η ιαχή "Ολυμπιακός" δονούσε την ατμόσφαιρα,
κάθε φορά που η ριγωτή ερυθρόλευκη με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο στο στήθος
έδινε τη μάχη της με τον εκάστοτε αντίπαλο. Από εκείνη την ημέρα, η Θύρα 7
έμελλε να σημαίνει κάτι πολύ παραπάνω για όλους τους Έλληνες φιλάθλους και
κυρίως αυτούς του Ολυμπιακού.
Πέρασαν 29 χρονιά, όμως
κανείς δεν ξεχνάει
Έχουν περάσει 29 ολόκληρα χρόνια, αλλά οι μνήμες δεν εξασθενούν και η παρουσία
του κόσμου στο μνημείο θυμάτων του γηπέδου Καραϊσκάκη στο ετήσιο μνημόσυνο
είναι ολόενα και μεγαλύτερη κάθε φορά. Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, η
θλίψη όλων όσων βίωσαν στο πετσί τους την τραγωδία, δεν πρόκειται να πάψει
ποτέ, όπως και ο όρκος των φίλων του μεγαλύτερου συλλόγου της χώρας ότι δεν θα
τους ξεχάσουν. Φωνάζουν και γι’ αυτούς κάθε φορά. Ο Ολυμπιακός σημαίνει πολλά
παραπάνω απ’ ότι μπορούν να φανταστούν όλοι οι υπόλοιποι. Να το καταλάβουν και
να το κατανοήσουν, μπορούν. Να το νιώσουν, ποτέ...
Σήμερα, 8 Φεβρουαρίου 2010, ο Ολυμπιακός πενθεί. Όπως κάθε οικογένεια, όταν
χάνει έναν δικό της άνθρωπο, έτσι και η ερυθρόλευκη οικογένεια θρηνεί το χαμό
δικών της παιδιών. Ανθρώπων νέων, με όλο το μέλλον μπροστά τους, που όμως η
μοίρα είχε άλλα σχέδια. Δεν το χωράει ο νους, αυτό που συνέβη τότε... Θέλησαν
απλά να φύγουν από το γήπεδο λίγο νωρίτερα, για να αποθεώσουν τους θριαμβευτές
της νίκης κόντρα στην ΑΕΚ, όμως κάποιοι αμέλησαν να πράξουν το αυτονόητο. Το
τουρνικέ ήταν μισόκλειστο, οι πρώτοι το αντιλήφθηκαν αργά και ένας μάλιστα εξ
αυτών πάτησε ένα αφρολέξ και γλίστρησε. Όλοι τους σταμάτησαν και άρχισαν να
φωνάζουν... Μέσα στην παραζάλη της χαράς για τη νίκη, δεν άκουγε, δυστυχώς,
κανείς. Όσοι ακολουθούσαν, δημιούργησαν άθελά τους την τραγωδία, της οποίας
αποτέλεσαν -και οι ίδιοι- κομμάτι της.
Ποδοπατήθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι (55 περίπου ήταν οι τραυματίες). Άλλοι είχαν
την... τύχη να λιποθυμήσουν και άντεξαν, άλλοι πέθαναν από ασφυξία, μην αντέχοντας
τα τόσα κορμιά που είχαν στιβαχτεί πάνω τους και την έλλειψη οξυγόνου. Όπως σε
κάθετί που βαίνει κακήν κακώς σε τούτη τη ρημαδοχώρα, ευθύνες δεν υπήρξαν!
Κανένας δεν έφταιξε που 21 άνθρωποι πέθαναν, εκλιπαρόντας για λίγο οξυγόνο,
ώστε να κρατηθούν στη ζωή. Έφυγαν, αλλά οι δικοί τους έμειναν πίσω για να
τραβήξουν το σταυρό του μαρτυρίου. Πάλεψαν να μάθουν τους υπαίτιους, αλλά -ως
συνήθως- αυτοί δεν βρέθηκαν και η εξιλέωση δεν ήρθε ποτέ.
Η συγκλονιστική μαρτυρία
και ο Γκέοργκ Λίχτενμπεργκ
"Η πόρτα ήταν
μισάνοιχτη. Όταν έφτασα όμως στα τελευταία σκαλοπάτια, γλίστρησα και έπεσα.
Πριν καταλάβω καλά-καλά τι έγινε, άρχισαν να πέφτουν από πάνω μας ένας, δύο,
τρεις...δέκα...εκατό...". Αυτή ήταν μια από τις πολλές
συγκλονιστικές μαρτυρίες που ακολούθησαν της τραγωδίας. Αυτό, ας το αποτυπώσουν
καλά στο μυαλό τους, όλοι όσοι αβίαστα -ακόμα και σήμερα- ξεστομίζουν
χυδαιότητες προς ανθρώπους που δεν είναι εκεί για να τους απαντήσουν, θεωρώντας
ότι πράττουν κάτι ξεχωριστό. Θα μπορούσε να είναι ένας δικός τους σε αυτή την
θέση ή και οι ίδιοι. Στου κουφού την πόρτα όμως...
Πιο επίκαιρο, λοιπόν, από ποτέ είναι το απόφθευγμα του Γερμανού γνωμικογράφου,
Γκέοργκ Λίχτενμπεργκ: "Δεν
μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα πράγματα θα διορθωθούν, αν αλλάξουν. Είμαι
σίγουρος όμως ότι για να διορθωθούν, πρέπει να αλλάξουν".
Η υπερηφάνεια μεγάλη, η χαρά ανείπωτη, η λατρεία για την
ιδέα που υπηρετούσαν, πιο δυνατή από ποτέ. Όλα αυτά μαζί, είναι ικανά να
οδηγήσουν στον θάνατο; Ας αφήσουμε την απάντηση για λίγο παρακάτω... 